ไปรษณีย์ จากวันนั้น ถึงวันนี้
posted on 03 Mar 2009 17:43 by gohmadfish in Storyในแวดวงรัฐวิสาหกิจหรืออะไรก็ตามที่เป็นของรัฐ เจ้าของบล๊อกชื่นชอบ ไปรษณีย์ที่สุด เนื่องจาก การบริการที่น่าประทับใจแล้วก็ ความพยายามในการ อัพเดทการบริการใหม่ๆเสมอมา
ในสมัยก่อนนั้น ซักเกือบยี่สิบปีที่แล้ว ที่บ้านเป็นซอลลึกแล้วก็ไร้ซึ่งความเจริญเป็นอย่างมากแม้ว่าจะอยู่ในกรุงเทพแท้ๆ ก็ตาม แต่แถวบ้านนั้น มีการบริการชนิดหนึ่งที่ เป็นที่กล่าวขวัญถึงการบริการที่ดีเยี่ยม นั่นคือ ไปรษณีย์ นี่ล่ะ จำได้ว่า ลุงคนส่งไปรษณีย์คนนั้น เป็นที่ชื่นชอบของคนละแวกบ้านเป็นอย่างมาก ทุกเช้าลุงแกจะมานั่งรอที่ร้านของชำ เพื่อรอว่ามีใครจะฝากส่งจดหมาย หรือว่า ทำธุระเกี่ยวแก่การไปรษณีย์ อันใดบ้าง โดยมิได้เรียกเก็บค่าบริการอะไรเลย ใครจะส่งจดหมายก็แค่จ่าหน้าซองให้เรียบร้อย แล้วก็ ฝากตังค์ค่า อากรณ์เท่านั้น ซึ่งเป็นเรื่องที่ช่วยเหลือ เหล่า เด็กสตรีคนชรา ให้มิต้องเดินเท้าออกจากซอย สามสี่กิโลไปหย่อนจดหมายลงตู้เอง รวมทั้งเรื่องที่กล่าวขวัญกันถึงทุกวันนี้คือ ความจำอันยอดเยี่ยมของคุณลุงไปรษณีย์คือ
ไม่ว่า หน้าซองจะถูกจ่าหน้ามาด้วยชื่อที่ผิด หรือ สะกดผิด หรือว่าที่อยู่จะพลาด ไปซักระยะสองสามตัว หรืออาจจะมากกว่านั้น จดหมายนั้น ก็ไม่เคยที่จะส่งให้กับคนรับผิดบ้านเลยซักครั้ง หรือว่า ใครคนไหนย้ายเคหะสถานแล้ว คุณลุงจะส่งจดหมายกลับคืนไปยังยังผู้ฝากส่งด้วยความเรียบร้อยทุกครั้ง โดยมีข้อความเขียนระบุเอาไว้ว่า ไม่อาจจะส่งถึงมือผู้รับได้ เนื่องจาก ย้ายที่อยู่ แล้วไม่ทราบที่อยู่ใหม่ แล้วหากว่าคุณลุงทราบ จดหมายก้จะส่งถึงมือผู้รับ เช่นอย่างที่เคยมีมา
แม้ว่าปัจจุบันคุณลุงจะเกษียณอายุไปแล้ว แต่ด้วยความที่ เป็น บุคคลที่ใครๆก็รู้จัก นับถือ และเป็นที่รัก คนในชุมชน จึงมักจะนึกถึงคุณลุงก่อนไม่ว่าเรื่องอะไร รถสองแถวไม่เคยเก็บตังค์คุณป้า เวลาไปจ่ายตลาด หรือมอเตอร์ไซต์รับจ้าง ที่อาสาไปรับหลานลุงมาส่งบ้าน จากศูนย์เด็กเล็ก อย่างตอนยาบ้าระบาด รั้วบ้านลุงที่เคยผุพัง ก็มีคนมาอาสาซ่อมให้ รวมถึงใครต่อใครที่เฝ้าเป็นห่วง สองตายายที่อยู่ตามลำพัง รวมถึงการแวะเวียนไปไม่ขาด
สิ่งเหล่านี้แสดงให้เห็นถึงการทำหน้าที่ที่ดี ย่อมมีคนเห็นคุณค่า แม้ว่า คนๆนั้น จะไม่ใช่หมอ ไม่ใช่ครู ไม่ใช่ คนที่เรียนจบสุงส่ง เป็นแค่ จุดเล็กๆในสังคม แต่ คนย่อมมองเห็น และตอบแทน หน้าที่ๆดีนั้นกลับคืนเช่นกัน
คุณลลุงมักจะเคยบอกว่า เวลาที่เรา ส่งของให้กับ คนรับแล้วเขาดีใจที่ได้สิ่งที่เขารอคอย นั่น ก้ดูจะเป็นสิ่งที่หล่อเลี้ยงกำลังใจของคุณลุงมาตลอดระยะการทำงาน ห้าสิบปีได้เสมอๆ
จบเรื่องคุณลุง ไปรษณีย์ ก่อนยุคเรเนซองค์ มาเข้า ยุคเรเนซองต์ เมื่อเช้าหมาดๆ ข้าพเจ้านั่งหัวโด่อยู่ในสำนักงาน พ่อเจ้าพระคุณรุนช่อง ก็ เอาใบเรียกรับ อีเอมเอส มาโยนแหมะไว้ แล้วพริ้วตัวจากไปราวกับ เทพบุตรยุทธจักร แถมเรียกเอาไว้ก็ไม่เหลียวหลังด้วยแน่ะ ดูซิ แถมชื่อไม่ใช่ใครอื่น ชื่อของเจ้าของบล๊อกเองนี่ล่ะ เป็นว่า วันนี้ถ่อออกจากบ้าน นั่งรถเมล์ไปสองต่อเพื่อไปเอา จดหมายฉบับเดียวซะอย่างนั้น ไปถึงเลย ต่อว่าเล้กน้อย ก่อนจะบอกว่า นี่คุณ ปฏิรูปอะไรๆก้ดีนะ ยกเว้นบุคลากรนี่ล่ะ ดูซิ
ทำงานอย่างนี้ ได้อะไรห่วยแตกกลับมา ก็อย่ามาบ่นก็แล้วกัน ไอ้หนู
ดูซิเลยจบเอนทรี แบบหักมุมมัดยิ้มซะงั้นเชียว
edit @ 3 Mar 2009 18:06:22 by GOH-TIC
edit @ 3 Mar 2009 18:30:09 by GOH-TIC