Ashin_goh

เมื่อสมัยเด็ก ไอ้โก๊ะ เป็นคนย้ายบ้านบ่อยเพราะว่าต้องตามผู้ปกครองที่ย้ายที่ทำงานบ่อยครั้ง ทีนี้ มีอยู่ช่วงหนึ่งที่ต้องอยู่ ที่จังหวัดนครพนมค่อนข้างนาน ทีนี้ เลยได้เข้าโรงเรียนอยู่ช่วงสั้นๆ แต่ด้วยความที่เป็นเด็ก ติดจะ เพ้อๆซักหน่อย เลยไม่ค่อยมีคนชอบเท่าไหร่

   โก๊ะเองก็ชอบไปมีเรื่องกับพวกเด็ก หัวโจก ลูกคนใหญ่คนโตในจังหวัดเสียซะด้วย แต่ก็ไม่ถือว่าเป็นอุปสรรคชีวิตล่ะ เหตุเพราะว่า เด็ก สงเคราะห์ของทางโรงเรียนมากมาย เป็นเพื่อนกับไอ้โก๊ะนั่นเอง

  ทีนี้ โรงเรียนนั้นตั้งอยู่ในถนนที่เลียบแม่น้ำโขง ซึ่ง จะมีชุมชน ริมน้ำอยู่ ที่นี่มักจะมีการเล่าขานอยู่เสมอเกี่ยวกับเรื่องพรายน้ำ ผีในน้ำ ตอนนั้นด้วยความเป็นเด้ก ก็ติดจะกลัวๆ อยู่ไม่กล้าเข้าใกล้ริมแม่น้ำชนิดนี้เท่าใดนัก จะว่าที่ไหน คนปอดแหกอย่างเจ้าของบล๊อกก็ไม่กล้าอยู่ดี

  ทีนี้ โรงเรียนกับบ้านตอนนั้นก็ไม่ห่างมากมายก็ขนาดไปมาหาสู่โดยการเดินหรือขี่ จักรยานได้ มาตามทาง ทีชาวบ้านเขาใช้สอยกัน แต่มันก็มีทางลัด ทางลัดนี่จะต้องผ่านไปทางด้านหลังโบสน์ที่เป็นสุสาน แล้วก็ตัดเข้าวัดไทย ไปทะลุออกทางป่าช้า จะเรียกว่า ผ่านป่าช้าทีเดียวก็ไม่เชิงเพราะว่า แค่เฉียดๆ ไปตรงที่เขาเผาศพคนตายเท่านั้นเอง

  ทีนี้มีอยู่วันหนึ่งที่จำเป็นต้องใช้ เส้นทางนี้ในการเดินทาง เพราะว่า ไอ้โก๊ะ ถูกแกล้ง โดยการให้เพื่อนคนหนึ่งที่ชื่อเอ๋ (ขอโทษเอ๋ด้วยที่ขอเอาเรื่องนี้มาเล่า) เอ๋มาบอกให้ ไอ้โก๊ะรอ  ซึ่ง ไอ้เราก็รอร๊อรอ จนยังไงจะค่ำแล้วก็ไม่มาซะทีหนึ่ง ตอนนั้นเลยตัดสินใจกลับบ้านด้วยทางลัด ซึ่ง เป็นการกระทำที่สิ้นคิดมาก เพราะว่าอย่างไรก็โดนดีอยุ่ดี แถมน่ากลัวมาก โก๊ะโดนตี แล้วก็สาปแช่งเอ๋ ไปหลายต่อหลายวัน จนกระทั่งเวลาผ่านไป โก๊ะไม่เห็นเอ๋ จนวันหนึ่ง ลุงก็พา พยาบาลคนหนึ่งมาถามกับไอ้โก๊ะว่า เมื่อวันนั้นที่กลับมืด เรารอใคร

  เราตอบด้วยความซื่อว่า เรารอเอ๋ เท่านั้นผู้หญิงคนนั้นก็ปล่อยโฮออกมา ซึ่งมาได้ความทีหลังว่าเป็นคุณแม่ของเอ๋ ลุงก็เลยเป็นคนถามไถ่เรื่องราวทั้งหมดเอากับเรา สรุปได้ใจความว่า วันนั้นเอ๋ น่าจะถูก สั่งให้มาแกล้งเราโดยการบอกให้เรารอ แล้วเอ๋ ก็จะได้เข้ากลุ่มไปเล่นกับ ฝ่ายที่ไม่ชอบเรา แล้ววันนั้นพวกเขาก็ไปเล่นกันที่ ตรงที่เขากั้นเอาไว้ให้เป็ดว่ายน้ำตรงแม่น้ำโขง หน้าโรงเรียน เอ๋ จมหายไป ไม่มีใครทราบ จนค่ำ จึงมีการตามหากันแล้วก็ ดึงตาข่ายขึ้นมาก็ไม่พบ จนกระทั่งผ่านไปได้สักวันสองวันศพก็ไม่มีวี่แววจะลอยขึ้นมา เขาจึง ทำพิธีทางไสยศาสตร์  ขอ ผีพราย จนได้ ความว่าจะคืนให้ ซึ่งภายหลังการทำพิธี เห็นว่าจู่ๆ ศพก็ลอยขึ้นมา ตรงจุดที่เป็นตาข่ายนั่นเอง ซึ่งเป็นเรื่องน่าแปลก เมื่อจุดนั้นไม่ได้ลึก แล้วก็ ซับซ้อนแต่ประการใด ทำไมไม่เจอ อันนี้เป็นความเ้ชื่อส่วนบุคคล แต่เหตุการณ์นี้ เป็นความทรงจำติดอยู่ใน หัวของไอ้เจ้าของบล๊อกมาเนิ่มนานกว่า20ปี เรื่องพรายน้ำ เป็น เรื่องลี้ลับ อย่างนึงในชีวิต แม้ว่า เทคโนโลยี หรือ ข้ออ้างทางความรู้หลายแขนง จะปรับปรุงแนวคิดของคนเราให้ มองว่าเป็นเรื่องไร้สาระ แต่กลับกันความรู้เราก็ เท่ากับกอบเม็ดทรายไว้ในอุ้งมือ ไม่ใช่เม็ดทรายที่ ยังคงเหลืออีกมากในโลกกว้างใบนี้ ดังนั้นเรื่องบางเรื่อง โก๊ะก็ถือว่ามันเกิดขึ้นจริง  

                        เรื่องของพรายน้ำ ผีน้ำ ดูจะเป้นความเชื่อของคน ี่อาศัยอยู่ใกล้แม่น้ำ แม่น้ำนั้นส่วนใหญ่มักจะเป็นสุสานขนาดใหญ่ ที่คนมักจะมาจบชีวิตอย่างไม่คาดฝันเสมอ อย่างที่แม่น้ำโขงนั้น เป็นแม่น้ำที่ใหลเชี่ยว แล้วก็เด็มไปด้วยวังน้ำวนมากมาย แม้ว่าเราท่านจะยืนมองอยู่ ที่บนฝั่งจะพบเห็น น้ำวนได้ไม่ยาก เขาจึงมีความเชื่อว่า เหล่าผู้ที่ต้องว่ายน้ำ อยู่ที่แห่งนั้น ไม่ได้หยุดพัก ก็ต้องการหยุดพักเสียบ้าง โดยดึงเอาคนที่ชะตาอ่อนแอลงไปเป็นตัวแทน ดังนั้น กรณีเพื่อนคนนี้ จึงถูกดึงเข้าไปหา เรื่องนี้ได้ อย่างไม่ยาก

                      ภายหลังเหตุการณ์ครั้งนั้น ทำให้ไอ้โก๊ะได้ รู้สึกถึงความ กลัวแม่น้ำแบบแปลก บางครั้งเมื่อต้องนั่งรถ ผ่าน แม่น้ำในยามค่ำคืนก็รู้สึกราวกับว่ามีสายตากำลังจ้องมอง ผ่านขึ้นมา ราวกับเชิญชวนให้ลงไปอยู่ด้วยกันที่นั่น
        เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อตอนอายุได้ 7-8ขวบ ก็ราวๆยี่สิบปีที่แล้วนี่ นับว่านานพอสมควร การถูก แกล้ง หรือการถูก เพิกเฉยต่อ คนรอบข้างดูจะเป็นเรื่องปรกติของคนย้ายที่พำนักบ่อย แบบนกขมิ้นเหลืองอ่อน เหตุเพราะว่าคนที่ไม่มีเคหะสถานที่แน่นอนนั้น ราวกับไม่มีตัวตน ในความทรงจำของเขาเหล่านั้น คงจะมองไอ้โก๊ะว่า เป็นบุคคลที่ไร้ตัวตน จับต้องไม่ได้กระมัง เลยไม่กล้าจะยุ่งด้วย

     ภายหลังเหตุการณ์นั้น สองเดือน ไอ้โก๊ะก็ ได้ ย้ายที่พำนักอีกครั้ง ราวกับเป็นเรื่องปรกติทีเดียว แต่ก็ ไม่สู้ปรกตินัก