CAT_____BLOG

      อันที่จริงก็ไม่อยากออกความคิดเห็นในเรื่องนี้ เพราะว่าโดยพื้นฐาน เจ้าของบล๊อกเป็นคนเกลียดเด็ก แต่ว่า เท่าที่ได้คุยกับหลายๆท่านมา ความคิดเห็นในเรื่องของเด็ก ในที่สาธารณะนั้นน่าสนใจมาก

      เพื่อนของข้าพเจ้า เป็นคนที่ไม่ชอบไปไหนใันอาทิตย์ เนื่องจากวันอาทิตย์มักจะ มีการพาเด็กมาตามที่สาธารณะเยอะมาก แล้วการเดินที่ต้องอาศัยการระมัดระวังเกินเหตุทำให้เขารู้สึกว่าไม่สามารถที่จะเดินได้อย่างสบายสมกับเป็นการเดินเล่นพักผ่อน เสมือนขับรถไปเบรกไป เพื่อไม่ให้ขาแกว่งไกวไปเตะลูกหลานใครเข้าสักทีหนึ่ง ซึ่งเด็กมักจะไม่เห็นผู้ใหญ่หรืออะไรเป็นเครื่องกีดขวางในการวิ่งเล่นของพวกเขา รวมทั้งที่พ่อแม่ผู้ปกครองที่ งดเว้นในการ ดุด่าลูกหลานให้ระมัดระวังตนเอง ซึ่งข้าพเจ้าก็พบกับตนเองอยู่บ่อยๆ

   เด็กเล็กในที่สาธารณะ ถือว่าเป็นสมบัติส่วนหนึ่งที่พ่อแม่ต้องรับผิดชอบในการพาออกนอกบ้าน แต่ ผู้ปกครองบางรายกลับเพิกเฉย แล้วคิดว่าใครจะถือสาเด็ก อันนี้คิดผิดมาก(ดูข่าวประกอบ)  อาจจะดูน่าอนาถหรือสงสารเด็กที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ที่โดน น้ำร้อนลวกได้รับบาดเจ็บทั้งๆที่ ไม่ควรเป็น ใช่ไม่ควรเป็น คนที่น่าตำหนิเรื่องนี้ คือผู้ใหญ่ แล้วก็ ไม่ใช่ผู้ก่อเหตุ แต่เป็น ผู้ปกครองเด็กเอง ที่ไม่สามารถ หรือล้มเหลวในการดูแล เด็กๆ หรือบุตรหลานมิให้ได้รับอันตรายในที่สาธารณะ  เป็นคนที่น่าตำหนิที่สุด

  อาจจะดูเป็นการซ้ำเติม แต่ว่า การพาเด็กไปในที่เหมาะสม หรือการดูแล คือหัวใจสำคัญของผู้เป็นบิดามารดา การนำเอาเด็กอ่อนออกจากเคหะสถาน เสี่ยงต่อการติดเชื้อ  แล้วก็อันตรายที่อาจจะเกิด บางท่าน พาเด็กเล็กๆ ไปเที่ยวร้านอาหารที่เปิดเพลงเสียงดัง จนดึกดื่น ซึ่งนั่น เป็นอันตรายแก่สุขภาพของเด็ก อยู่ในที่สาธารณะ อาจจะมีคนจุดบุหรรี่ขึ้นสูบ อากาศ ไม่ถ่ายเท อากาศไม่ดี มลภาวะมากมาย คุณพาเด็กอ่อนมาทำไม? พวกเขาจำเป็นต้องมาอยู่ที่ตรงนั้นหรือ หรือว่าเป็นพวกคุณเองที่ต้องการ หรือจำเป็น

  ตัวข้าพเจ้าเองก็เคยที่จะ ไปอยู่ตามที่ต่างๆมา อย่างในอเมริกาในบางที่ เขาก็ห้ามเด้ก อายุต่ำกว่า 12 ปีเข้าร้านอาหารบางแห่งที่ผู้ใหญ่เข้ามาดินเนอร์ บางที่เป็นร้านแฟมิลี่ดินเนอร์ ถึงจะมีการ บริการเด็ก เพราะว่าไม่ใช่ว่าทุกคนจะชอบเด้ก ใช่แล้วเฉกเช่นข้าพเจ้า ที่ไม่ชอบเด็ก แต่ที่ไม่ชอบกว่า คือ ผู้ใหญ่ที่ บังคับเด็กมาอยู่ในที่ไม่เหมาะสมตามใจตัว

 หากว่าข้าพเจ้ามีลูกเสียเอง ด้วยความรักลูก ก็คงไม่พาลูกมาในที่เสี่ยงที่จะไม่สามารถดูแลลูกได้อย่างเต็มที่หรอก  ถึงแม้ว่าอยากจะออก อยากจะมา ไม่อยากอุดอู้อยู่ในบ้าน แต่ก็ช่วยไม่ได้ ดันมีลุกเสียแล้ว ซึ่งคุณพ่อคุณแม่หลายท่านก็ เล็งเห็นจุดนี้ เราก็ขอชมเชย

      การที่มีเด็กในที่สาธารณะ การดูแล อย่างใกล้ชิด ถือเป็นหน้าที่ของผู้ปกครอง แล้วก็เป็นความรับผิดชอบที่ควรกระทำ อย่างข้าพเจ้าเองก็เคยโดนเข้ากับตัวเอง เมื่อไปอ่านหนังสือที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่งแถวย่านบางกะปิ ก่อนที่ มือน้อยๆที่เลอะโกโก้ จะมาจับเอนไซโคพีเดีย ราคา 103.5 ปอนด์ ของข้าพเจ้า จนเสียหายมาจนถึงปัจจุบันนี้ แม้ว่าพ่อแม่ของเด็กที่ตอนแรกก็ดูเอาใจใส่จะชดใช้ค่าเสียหายให้ข้าพเจ้าก็ตามที แต่ก็ด้วยที่ไม่มีเงินปอนด์ มาชดใช้ให้ แล้วเงินไทยก็ดูจะไม่เพียงพอ จึงจำเป็นต้องล่าถอยกลับไป ทิ้งข้าพเจ้าเอาไว้กับ การทำใจ เรื่องการ นำหนังสือราแพงมา ทำงานในที่สาธารณะ แล้วไม่สามารถดูแลได้เป็นการทดแทน 

   เด้กก้เหมือนกัน หากว่าเสียหายแล้ว ต่อให้เอาเงินเป็นล้านมาชดใช้มันก็ไม่ได้ดีอะไรขึ้นมา เพราะว่าหนังสือข้าพเจ้ามีโอกาสไปเที่ยวอังกฤษอีก ก็หาซื้อมาชดใช้ให้ตัวเองเสียใหม่ได้ ไม่เดือดร้อน แต่เด็กนี่ จะหาชดใช้อย่างไรก็คงไม่เหมือนเดิม ฝากเป็นอุทาหรณ์สำหรับพ่อแม่ที่รักการเที่ยวเล่นสักนิดว่า อดใจรอให้ลุกหลานของท่านอยู่ในวัยที่ท่านสามารถวางอำนาจดูแลได้อย่างเต็มที่ก่อนค่อยพาออกมาเสียนอกเคหะสถานจะดีกว่ามาก

    ขอบคุณที่ทนอ่าน ความคิดไร้สาระของคนเกลียดเด็ก