ก่อนตายคนเรามักจะจำเรื่องที่อยากลืม
posted on 11 Jun 2009 21:20 by gohmadfish in Storyอัพเอนทรี ครบรอบวันตายของลุง ปีที่12 คนเรามักจะไม่อยากจำเรื่องบางเรื่อง จะเป็นเรื่องอะไรก็ตามแต่ เช่นปัญหาที่แก้ผิดพลาดหรืออะไรต่อมิอะไรที่เก็บกดเอาไว้ในใจ ทุกสิ่งจะประดังประเดออกมาตอนก่อนที่จะตาย
เมื่อ12 ปีที่แล้ว ท่านลุงของเจ้าของบล๊อก เสียชีวิตด้วยเนื้องอกร้ายในสมอง มันกัดกร่อนชีวิตแล้วก็ความทรงจำของท่านไปมากมายมหาศาล ท่านจำไม่ได้แม้แต่ชื่อของไอ้โก๊ะเอง วันคืนมันผ่านไปอย่างเชื่องช้าจริงในขณะนั้น แต่ว่า ต่างก็ไม่อยากให้มันจบลง ให้ความรู้สึกเหมือนต่อแถวรอฉีดยาสมัยเด็ก เมื่อไหร่เราจะเป็นคนหัวแถว แต่พอผ่านไปมันก็โล่งอกพอสมควร
ในขณะที่ดูฟ้าเปลี่ยนสี ดูเวลาที่ค่อยๆเดิน แล้วก็ลุงที่จำแม้แต่ชื่อไม่ได้ ในขณะที่ก่อนมันจะจบลง ท่านก็เอาชนะมันได้ ทั้งๆที่ก่อนหน้านั้น ท่านเอาแต่ พูดถึงยาย แล้วก็ ด่าว่าตาด้วยความน้อยใจ โก๊ะเชื่อว่านั่นคือสิ่งที่ท่านไม่อยากจำแน่ๆ จนวันสุดท้าย ท่านเดินมาหาไอ้ดก๊ะที่ห้องหนังสือ วินาทีที่เห็น โก๊ะก็ทราบท่านทีว่า มันถึงเวลาที่เราจะต้องร่ำลากันแล้ว ปาฏิหาริย์ มักจะเกิดวินาทีสุดท้ายเสมอ ท่านมานั่งคุยกับไอ้โก๊ะเหมือนเมื่อวันเก่าๆ ทั้งเรื่องที่น่าจำแล้วก็เรื่องที่ไม่น่าจำ เราต่างขอบอกขอบใจกัน ที่ต่างคนต่างอยู่ด้วยกันมา คุยด้วยกันตลอดหลายปี ที่ท่านหนีออกจากบ้านไป ทิ้งครอบครัว ทิ้งทุกคน ก่อนที่จะกลับมา เพื่อรู้ว่ายายเสียไปแล้ว ท่านขอโทษที่เคยทิ้งไอ้โก๊ะไปหลายต่อหลายครั้ง เพราะว่าท่านเลี้ยงเด็กไม่เป็น วันนั้นเวลาเดินไปเรื่อยๆ ฟ้าค่อยๆเปลี่ยนสี ก่อนที่ ท่านจะหลับไป
บางครั้งในชีวิตอาจจะมีคำขอโทษมากกว่าคำขอบคุณ ไอ้โก๊ะก้แค่รอให้ฟ้าสว่าง วันนั้นเป็นวันที่เงียบที่สุดในชีวิต เสียงที่เคยได้ยินก็ไม่มีอีก ทั้งเสียงด่า เสียงเทลาะ เสียงหัวเราะ ถึงไม่ได้ร้องไห้ แต่ก็ ได้แต่นิ่งเงียบ
ก่อนตาย ท่านเผชิญแต่เรื่องที่ท่านอยากจะลืม ไม่มีซักเรื่องที่ท่านอยากจะจำ ไม่มีความรัก มีแต่สิ่งที่น่าเสียใจ คนเรามักจะโกหก ว่า ไม่เคยนึกเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไป แต่เนื้อแท้แล้วความเสียใจนั้นก็จะอยู่กับเราไปจนวันตาย ไอ้โก๊ะไม่รู้ว่ามีกี่เรื่องที่ตัวเองจะจำได้ในวินาทีสุดท้ายของชีวิต ได้แต่คิดว่า คำสุดท้ายคือ อยากจะเอ่ยขอบคุณ มากกว่าเอ่ยคำขอโทษ
ส่วนลุงอีกท่านหนึ่งก็เสียชีวิตในเดือนเดียวกันนี้ ก่อนเสียชีวิตที่โรงพยาบาลศิริราช ท่านก็เรียกไอ้โก๊ะมาบอกว่า ให้หาข้าวให้แม่ของไอ้ดก๊ะกิน แล้วต้องเป็นปลาด้วย ไอ้โก๊ะไม่ทราบความหมายชัดเจนก็ต่อเมื่อไปเล่าให้ป้าฟัง ท่านเฉลยว่าเมื่อก่อน พอลุงคนโตหนีออกจากบ้าน ภาระทั้งหมดก้ตกอยู่กับลุงคนรอง ท่านทนความเหนื่อยยากไม่ได้ เลยหนีไปอีกคน ทำให้น้องต้องอดมื้อกินมื้ออยู่พักหนึ่ง แม่ของเจ้าของบล๊อกเป็นน้องคนเล็ก ที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว ก็เลยร่างกายอ่อนแอไม่สบาย ลุงรู้ข่าวก็กลับมา แล้วท่านก็ไม่เคยหนีไปอีกเลย แต่เรื่องในคราวนั้น กลับเป็นสิ่งที่ท่านจำมาตลอดชีวิตท่าน เป็นความผิดบาปในใจที่ไม่ได้ลบล้างไป ทั้งๆที่ไม่ใช่ความผิดของท่านเลย
แล้ววาระสุดท้ายของท่านทั้งสองคนก็ดันจำคนที่ไม่อยากจำอย่างคุณตา ไอ้โก๊ะซะด้วยน่าเศร้าจริงๆ
ดังนั้น ชีวิตคือการแก้ไข หากว่า ทำผิดพลาด อย่าปล่อยทิ้งร้างไป เพราะว่ามันอาจจะเป็นสิ่งที่ทำให้เราเอ่ยคำว่าเสียใจออกมาก่อนที่จะดับสลายไป
ไม่อยากจะเขียนว่าตัวเองรู้สึกยังไงกับการตาย แต่เดือนนี้เป็นเดือนที่เฮงซวยที่สุดในรอบปี อยากจะให้สิ้นเดือนเร็วๆ ลุงทั้งสองคนก็ มาตายเอาเดือนเดียวกัน ทั้งไที่ไม่มีเวลามานั่งนิ่งเงียบแท้ๆเชียว
พออ่านของเจ้แล้วรู้สึกทำให้นึกถึง อาม่ายังไงไม่รู้ คนที่กำลังจะ...ที่มีห่วงอะไรชักอย่างที่สุดในชีวิตมักจะนึกย้อนขึ้นมา เรื่องราวในอดีตทั้งหมดจะย้อนกลับมา
สิ่งสำคัญที่สุดของตนเองในตอนนี้ คือ พยายามอย่าคิด อย่าทำให้ตนเองแย่ไปกว่านี้ รู้สึกแย่ รู้สึทุกข์กะอะไรชักอย่าง จนทำให้เราเสียสุขภาพจิต แล้วเขาก็อาจจะเป็นห่วงจนไม่สบายใจได้
เราต้องเข้มแข็งค่ะ เพื่อคนที่รักเราจริงๆ
ถึงบางทีแนนเองจะไม่แสดงให้เขาเห็นอย่างเด่นชัดก็เถอะค่ะ
แนนเชื่อเมื่อคนเรายังไม่สิ้นหวังก็ไม่เคยที่จะใส่ใจกับสิ่งที่ควรค่าแก่การใส่ใจ แต่พอถึงวันนั้นของชีวิตที่สายเกินไป กลับมานึกย้อนว่า เสียดายเวลา (สำหรับบางคนที่ยังคงชะล่าใจ)
นี่ล่ะ คนเราถึงได้บอกกันว่า...
"มักจะกลัวจุดเปลี่ยนแปลงของชีวิตตนเองเสมอ"
ชะนั้น "ถ้ารักใครอยากปกป้องเขานานๆ ต้องดูแลตนเอง"(ซึ่งแนนพยายามทำอยู่)
สุดท้าย อย่าใช้อารมณ์ชั่ววูบในการตัดสิน เพราะ ยังไงจุดจบของการตัดสินด้วยอารมณ์มักจะจบไม่ค่อยสวยทั้งสิ้น
สู้ ๆ ค่ะเจ้โก๊ะ <<<(เป็นพรประจำตัวแนนไปแล้ว)
#1 By ~Nanshu SinKID~ on 2009-06-12 08:55