Ashin_goh

แม่นางสองตัวนี้เป็นตัวละครที่ออกแบบคอนเซปป์ ให้เพื่อนชาวอเมริกันคนหนึ่ง ซึ่งเจ้าตัวก็แฮปปี้กับมันพอใช้ได้ แม้ว่าจะได้อิมเมจไม่ครบเท่าไหร่นัก อันที่จริงฉบับออริจินอล โป๊ไปเลย แต่ว่า ไอ้โก๊ะไม่อยากให้ตัวเองติดเมเตอร์คอนเทนต์ในแกลเลอรี่ตัวเอง เลยใส่เสื้อผ้าให้ อันที่จริงกำลังวาดภาพอิมเมจเพิ่มให้ เพื่อสื่อความเป็นออริจินอล ที่คิดขึ้นโดยเคลลิกให้มากกว่านี้ แต่งานอย่างอื่นก็จรเข้ามาเยอะ แถมไม่ใช่งานวาดรูปอีกต่างหาก ชวรเครียดลงตับทั้งนั้น

  หากคนทักว่าเส้นเรียบร้อยกว่าเคยนะ ก็เป็นเครดิตให้กับ Kaixa เพื่อนร่วมบอร์ดแห่งหนึ่ง ที่มานั่งหลังขดหลังแข็งตัดให้ในคอม

เรียบร้อยดีนะ กำลังคิดจะปรับตัวเองอยู่เหมือนกัน อย่างน้อยถ้าฝีมือไม่เอาไหนก็ขอให้ทำงานเรียบร้อยก็พอไปหลอกตังคฺชาวบ้านเขามาได้ไม่มากก็น้อยล่ะ

ภาพต้นฉบับ ก่อนให้เขสตัดให้ ก็พยายามเคลียส์เส้นสุดๆแล้ว เคลียส์สองรอบ ถ้าเป็นรอบแรกที่วาด มันคงเคืองเราน่าดู แต่กระนั้นก็ยังคงมีคนชื่นชมบูชา คนตัดเส้นให้ว่าเป็นเทพมารในการตัดเส้น อวตารลงมา เพราะว่าหากเป็นเพื่อนที่เคยทำงานกันมาก็จะทราบดีว่า ทั้งลายมือ ที่เหมือนลายแทง กับภาพร่างที่ดูไม่ค่อยออก นั่นไม่คยมีใครทำงานร่วมด้วยได้นอกจากอาจารย์ที่สอน

 โก๊ะเป็นคนลายมือแย่มาก ขนาดเคยได้ เอฟในการสอบวิชาประวัติศาสตร์ยุโรปมาแล้ว อาจารย์ไม่ยอมอ่าน เพราะว่าไม่อยากตาบอรืด ซึ่งตอนไปดูผลสอบ แกเขียนติดบอร์ดเอาไว้ว่า นักศึกษา รหัสนี้ จงมาแก้เอฟกับตูข้าโดยบัดนี้ ก็รีบไปอ่านให้แกฟัง ก้ได้คะแนนจากศูนย์เพิ่มมาเป็น92 ได้ไม่ยาก แต่จะยากถ้าอาจารย์ไม่ยอมอ่าน ไม่ใช่แค่อาจารย์ แต่เป็น แม้แต่รุ่นน้อง แล้วก็เพื่อนที่ทำวิทยานิพนธ์ ก็บอกว่า ยูนี่คิดเร็ว พอๆกับเขียนเร็ว แต่ยังสื่อสารออกมาไม่ได้ เพราะว่าไม่มีคนอ่านออก ตอนเป็นอาจารย์สอนแทนวิชาตรรกศาสตร์ที่ม.แห่งหนึ่ง ยังเคยเขียนข้อสอบที่จะออกวางทิ้งไว้บนโต๊ะ นักศึกษาพยายามจะแกะ สุดท้ายก็ ยอมแพ้ แต่ว่าไอ้โก๊ะก็นิสัยเหมือนอาจารย์นั่นล่ะงิ ที่เขียน ข้อสอบแปะเอาไว้หน้าห้อง ถึงจะทราบ แต่ก็ใช่ว่าถ้าจะสอบผ่านถ้าขาดความเข้าใจนะงิ

ดังนั้นเรื่องลายมือนี่ แก้ยากยังไงก็ยังงั้น มาจนถึงเดี๋ยวนี้ แม้ว่าจะมีแม่เป็นครูภาษาไทย แล้วก็ ได้รางวัลคนลายมือดี แต่ลูกก็ดันเป็นคนแบบนี้ซะได้ เค้าว่าลายมือ สื่อถึง สิ่งที่เป็น ใช่แล้ว ชีวิตส่วนตัวไอ้โก๊ะก็ค่อนข้าง วุ่นวายเหมือนลายมือล่ะงิ ดังนั้น จึงมักจะเปรยออกมาบ่อยๆว่า การไม่มีโรคเป็นลาภอันประเสิรฐอย่างที่หนึ่ง และการไม่มีเรื่องก็แสนประเสิรฐ เป็นอย่างที่สอง

ไร้สาระดี แต่ก็ถือว่าเป็นการเล่าสู่กันฟังละกันงิ