Ashin_goh

   ต่อจากภาคสามมาเป็นภาคที่4 กับการแค่จะไปดูไอ้ดอกบ๊วยนี่ หลังจากที่ได้ดูดอกบ๊วยสมใจอยาก ก็รู้สึกดีขึ้นหลายๆ ในตอนเช้าเราตื่นกันค่อนข้างจะเช้ากว่าทุกวันเพื่อเดินทางไปยังอำเภอตี๋ชิง ที่เป็ฯอำเภอเล็กๆถัดจากจงเตี้ยน ซึ่งเป็นเขต แชงกรีล่า คราวนี้ต้องขึ้นไปอีกเป็น4000กว่า ก็หวั่นๆใจว่าพี่สาวจะเป็นอะไรหรือเปล่าแต่เจ้าตัวก็ไม่ได้ดูเหมือนว่าจะเป็นอะไร ไอ้โก๊ะจึงค่อนข้างวางใจ

ทะเลสาป อาปาไห่ ตอนนี้หิมะพึ่งจะละลายเลยไม่ค่อยสวยงาม จะสวยก็ต่อเมื่อน้ำเต็ม  แต่เป็นทะเลสาปที่สำคัญของชาวแชงกรีล่า ซึ่งพอเราออกจากจุดนี้ เราจะเข้าสู่เขตถนนไต่ขอบฟ้า อย่างที่ว่า วันนี้คงไต่ระดับสูงขึ้น หูก็เริ่มอื้อ แต่สภาพรถกับคนขับดีกว่าที่สิกขิม ไอ้โก๊ะจึงนั่งเพลินๆไป ทำเป็น ม่ยอมรับความจริงว่าลุงหม่า ไม่ใส่เบรก ระหว่างทางมีภูมิทัศน์ที่สวยงามมาก ทั้งต้นดอกเหมยแล้วก็ต้นไม้ที่กำลังติดใบอ่อนๆเป็นสีแดงอมส้ม ตลอดทาง ในขณะที่เราไต่ระดับสูงขึ้นเรื่อยๆก็พบกับหิมะที่ยังละลายไม่หมด รวมทั้งป่าสนเขตหนาว น่าแปลกที่ไอ้โก๊ะนั่งหลังแต่ไม่ค่อยเมารถเท่าที่ควร ทั้งๆที่เต็มไปด้วยทางโค้ง   วิวหิมาลัย อีกด้านก็สวยสมใจอยากที่อุตส่าห์มาตั้งไกล เลยดูเพลินๆ ไม่ทันรู้สึกตัวก็ต้องกินข้าวทั้งๆที่ไม่หิว

   แล้วก็แวะที่ วัดทิเบต

พอดีเขากำลังสวดมนตร์อยู่ด้วยเลยรู้สึกเหมือนเป็นส่วนเกินในชีวิต ในระหว่างที่เขาไปดูพระสวด เราก็ ออกไปดูดอกแอ๊ปเปิ้ล หอมกลิ่นเหมือนแอ๊ปเปิ้ลอ่อนๆ รู้สึกสดชื่นดี แต่ตอนนี้ต้องติดการเดินอย่างช้าๆ เพื่อว่า จะได้หายใจได้สะดวกโยธิน

   พอเรา ออกมาจากวัดทิเบต เราก็จะไปยังจุดชมวิวที่สูงที่สุดในการเดินทาง คือจุดที่จะได้เห็น ยอดโอรสสวรรค์ แต่ว่าทัศนวิสัยแย่ รวมถึงอาการคล้ายกับว่าหิมะจะตกลงมาจึงเหลือมาให้ดูแค่นี้

อันนี้เป็นภาพเบื้องหลังว่าไม่ได้หนาวมากขนาดต้องสวมถุงมือ แม้ว่าจะใส่โค้ท

ไม่เห็น โอรสสวรรค์ เป็นที่น่าเศร้าใจยิ่งนัก แต่ก็มีเรื่องชวนหวั่นใจว่า ตอนขึ้นไปดูธารน้ำแข็ง ทัศนวิสัย จะเป็นอย่างไร ขออย่างเดียว หิมะอย่าตกก็พอ

ก่อนถึงตี๋ชิงก็แวะดูวิวอีกหน่อย เพื่อเป็นการพัก จากหมื่นโค้ง นั่งรถมาไม่มีทางตรงมาตั้งแต่เริ่มเข้าต้าลี่แล้ว ชักเริ่มเบลอๆนิดหน่อย แต่อากาศเย็นๆดันเห็นคนนุ่งมินิสเกิตได้เหมือนกัน แปลกดีเขาคงไม่หนาว

      เราไปถึงอำเภอตี๋ชิงก็เย็นแล้ว แต่ว่า ไอ้ดก๊ะก็ออกมาเดินข้างนอกตามประสาคนไฮเปอร์ เพราะว่ายังไม่หิว โดยคิดเข้าข้างตัวเองแบบเบื่อๆว่าเบื่ออาหารทริปทัวส์ ว่าจะทานมาม่าถ้วย แต่พอออกมาเข้าร้านหนังสือเพื่อหาความเจริญของเมืองนี้ ก็พบว่า มีหนุ่มหน้าใสในชุดทหาร ยื่นหนังสือเล่มที่หาให้ นั่นคือ หนังสือ เกี่ยวกับตี๋ชิง ซึ่งยอมรับว่าอาตี๋ อีรูปงามมาก แต่ถ้าตัดเรื่อง บุหรี่กับกลิ่นสาปๆออกไปบ้าง 

    ทหารเขาห้ามถ่ายภาพพร่ำเพรื่อในชุดเครื่องแบบ ถ้าพบว่าถ่าย ก็จะมีความผิดดังนั้นไอ้โก๊ะจึงไม่ได้ถ่ายรูปอีมาเพื่อความสบายใจ อาตี๋ ที่ชื่อ ว่า วู๋ หลงเฟย นี่ ประจำอยู่ที่ตี๋ชิง ดังนั้น จึงสามารถพาไอ้โก๊ะเดินเล่นไ้ เพราะว่าภาษาองกฤษดีทั้งคู่ พอเดินมาได้ซักพักก็เจอไกด์ๆของเรา จึงออกไปเดินเล่นแล้วก็กินหม้อไฟทิเบต ซึ่งมีเนื้อจามรีเป็นตัวชูโรง ในขณะนั้นไอ้โก๊ะได้เหล้ามาฝากเพื่อนด้วย หายเบื่อไปได้จากการออกเดินไปข้างนอกบ้างนี่เอง ก่อนที่จะกลับโรงแรม ก็ได้กำไลข้อมือจากไกดือีกทริปมา บอกว่า ได้มาจากวัดคริสต์ ที่เราคงไปไม่ถึง เพราะว่าอากาศไม่ค่อยจะดีนัก

            ยามเช้า เราตื่นกันตั้งแต่ยังไม่สว่าง ข้างนอกเห็นว่ามีฝนตกลงมา ข้างบนหิมะน่าจะตก รู้สึกหวั่นๆใจว่าจะไม่ได้ดูธารน้ำแข็ง เพราะว่าต้องขี่ลาขึ้นไป เจอฝนอาจจะลำบากเกินไป  พอเรากินข้าวต้มเสร็จ เดินออกมาก็พบกับ หลงเฟยมายืนรอที่ล๊อบบี้โรงแรม ก่อนจะมอบหนังสือ ภาพถ่ายชางกรล่าให้แบบฟรีๆ แถม อีเมล์คนให้ด้วย เลยคิดว่าจะไปเรียนภาษาจีนซักหน่อยก็น่าจะดี

           พอรถเราออกไป  หิมะก็ซาลง แต่ทางก็ช่างยากลำบาก แล้วก็หวั่นเกรงว่า ดินจะถล่มอีก ไอ้โก๊ะเหลียวหลังไปดูพี่สาวปรากฏว่ามันหลับหนีความจริงไปแล้ว ไอ้ดก๊ะจึงเอามือแตะกระจกดูปรากฏว่าเย็นมาก จึงหยิบน้ำที่ทิ้งไว้ในรถมากิน ปรากฏว่า น้ำเย็นเจี๊ยบ เหมือนน้ำในตู้เย็นบ้านเราเลย

เราเดินทางมาจนสองชั่วโมงกว่า ก็มาถึงยังทางขึ้นธารน้ำแข็ง ซึ่งเราก็ต้องนั่งอีด๊องกี้นี่ขึ้นไป ก็น่าสนุกดี เพราะว่าทั้งไอ้โก๊ะแล้วก็พี่สาวก็ขี่ม้าเป็นทั้งคู่เลยไม่มีปัญหา แต่ปัญหาอยู่ที่ด๊องกี้ ชอบปีนไหล่ทางให้ตกใจเล่นเท่านั้นเอง

5กิโลทรมารบนหลังลา พวกเราก็ขึ้นมายังด้านบนโดนสวัสดิภาพ ซึ่งระหว่างทาง ภูิทัศน์ สวยงามมาก มีดอกไม้ป่าแล้วก็ต้นเมเปิ้ล ซีคา มอร์ แล้วก็อีกมากมาย กำลังผลิดอกออกใบกันอย่างแข็งขัน รวมถึงกุหลาบป่าที่เลื้อยระย้ามาตลอดทาง ต้องก้มหลบไม่งั้นหน้าแหก

ธารน้ำแข็ง หมิงหย่ง จะว่าไปก็นับว่าเป็นสิ่งมหัศจรรย์สิ่งหนึ่งที่ควรมาดูก่อนจะไม่มีเพราะว่าโลกร้อน เนื่องจากธารน้ำแข็งจะไม่เกิดในความสูงระดับนี้เท่าใดนัก ดูกันให้จุใจ แล้วก็ ดอกโดโรเดรนดรอนที่ออกดอกอยู่ตามหน้าผาด้วย

ธงสีๆนี่บรรจุคำสวดมนต์ ตราบใดที่ธงปลิวสะบัด เจ้าตัวก็เหมือนว่ากำลังสวดมนต์อยู่

ดอกไอริส ที่บานตามทาง โดยที่จะบานอยู่ ไม่กี่วันก็โรย แต่เรามาจังหวะที่เหมาะมาก เพราะว่าหลังจากนี้ ดอกไม้ส่วนใหญ่จะโรย แล้วก็ฝนจะเริ่มตก

              ภายหลังที่เราลงมาด้านล่างแล้วก็ทานข้าวกลางวันแล้ว ก็เดินทางกลับจงเตี้ยน โดยใช้เส้นทางเดิม ระหว่างทางก็เห็นอำเภอตี๋ชิง อยู่ท่ามกลางหุบเขาในมุมสูง ซึ่งเป็นจุดสุดท้ายในการมายังชางกรีล่าของพวกเราแม้ว่าจะทางแย่ ภูเขาถล่มบ้าง แต่ก็นับว่าโอเค 

            ไอ้โก๊ะไปจีน นับว่าเป็นหนที่สองจากตอนเด็กๆ เมื่อเกือบยี่สิบปีที่แล้ว ก็นับว่าจีนเปลี่ยนไปเยอะแต่ก็ยังคงความใหญ่ได้ไม่เปลี่ยน นานๆ ก็มาเที่ยวประเทศที่คุ้นเคยบ้างก็รู้สึกดี ทำให้นึกชอบที่นี่มากขึ้น กว่าตอนที่เรียนตกแล้วตกอีก เกี่ยวกับประวัติศาตร์จีน 

        แล้วในคราวหน้า ก็ได้นัดกับเพื่อนแบบซ้ำซ้อนว่า เราจะไป กำแพงเมืองจีนกันดีไหม เพื่อนรักก็ตอบตกลงอย่างไม่ลังเลทีเดียว

             ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดเราก็จะได้ไปกำแพงเมืองจีน ที่เรามักจะพูดถึงอยู่บ่อยๆ มากกว่าประเทศจีนซะอีก

จบ

edit @ 27 May 2009 22:54:12 by GOH-TIC