Ashin_goh

รักษาเนื้อรักาตัวนะครับ

หายไว ๆ ด้วยครับ

พระคุ้มครองครับ

สุขภาพสำคัญที่สุดค่ะ ขอให้ดีขึ้น หายไวๆนะคะ

ส่วนเรื่องที่จะอัพ ค่อยๆเขียนไปก็ได้ค่ะ รอได้ๆ

ปล.ชอบภาพหัวบล็อกจัง สีสวยนุ่มนวล

กำ เจ้ ที่แนนโทรไปนี่รบกวนอะเปล่า เหงเจ้หลังๆลับไวมาก ยังไงรักษษสุขภาพด้วยนะคะ

เปงห่วง แนนมะกล้ารบกวนเจ้ อ่า

ส่วน...ราม เจ้จะไหวไหม ถ้ามะไหว
แนนไปกะเจ้มิเปงเจ้ พักผ่อนเถอะ...

แนนไม่อยากให้เจ้ป่วยไปมากกว่านี้นะคะ แนนโทรไปหาเจ้ฟังเสียงเจ้ตอนนั้นก็รู้สึกว่าไม่ปกติมานานแล้ว

ยังไงเสีย ขอให้เจ้หายเครียดหายไวๆ นะคะ

นอนเยอะๆ กินยาบ่อยๆ

และรักษาสุขภาพนะคะ

อืม ยังไงสุขภาพก็ต้องมาก่อนเนอะ
รักษาตัวให้กลับมาปกติไวๆนะคะ

อย่านานนะ

ถนอมสุขภาพด้วยนะ เป็นห่วง ไว้มากินปลายปีด้วยกันเน้อ

บล๊อคนี้รวมเวปลิ๊ง จริงๆ^^

ว่างๆเข็นงานออกมาบ่อยๆน่อยสิ ชอบแนวเดียวกันเลย

อ่าวพี่โก๊ะ .......จะตายแล้วเรอะ !!!!!!!!!!!

อย่างงี้จะไปฝากผีฝากไข้กะใครละที่นี้ตู T-T

ว่าแต่มันจะหายใหมอ่ะครับ

หาหนุ่มๆมาดูแลสิฮับ โหะๆๆๆ

หายไวไวนะคร้าบบบบบ

รักษาสุขภาพเป็นดีที่สุด
อย่าหักโหมมากจนเกินไป
เรายังอยากเห็นงานวาดของท่านต่อไปเรื่อย ๆ นะจ้ะ
ขอเป็นกำลังใจให้ รักและห่วงใยเจ้าคะ

ช่วงหลาย ๆ ปีที่ผ่านมามัวแต่นั่งเก็บเล็กผสมน้อย มองไปทางไหนก็เจอแต่มิซซิ่งพิซ แต่ละพิซก็ต้องใช้เวลาสังเคราะห์ ก็เลยหมดเวลาไปกับการเก็บตัวอย่าง เก็บไปเก็บมาลืมมองย้อนไปข้างหลังว่าไอ้ที่เคยเก็บมามันกองท่วมหัว แต่กลับไม่ได้ทำอะไรกับมัน มันจึงไม่เป็นรูปร่าง ที่จริงคนเราจะตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้ แล้วทำไมป่านนี้กูยังไม่ทำมาสเตอร์พิซเลย ถ้าเกิดตายห่าไปแล้วตกลงกูจะเกิดมาเพื่ออะไร ช่วงนี้เลยเลิกทำงานหมดทุกอย่าง ทำมาสเตอร์พิซ สำหรับชีวิตคน ๆ หนึ่ง มาสเตอร์พิซไม่ใช่สิ่งที่ต้องรอสิ่งที่ขาดหายไปมาเติมเต็ม แต่เป็นการสังเคราะห์สิ่งที่มีอยู่แล้วให้เติมเต็มสิ่งที่ขาดพร่อง

เราเป็นพวกเป้าหมายในชีวิตน้อย ถ้าในเรื่องของตัวเองน่ะ ก็ไม่ค่อยจะมี แค่ว่าได้ไปเจอในสิ่งที่อยากเห็น ก้พอแล้ว ได้ทำในสิ่งที่อยากทำ ชีวิตหนึ่งก็นับว่าประเสิฐ เหมือนพวกรักสนุก ใช้ชีวิตไปวันๆ

มีชีวิตเพื่อลืม กับพยายามสร้างความทรงจำแทบเป็นแทบตาย พอตายก็จำอะไรไม่ได้อยู่ดี แถม มักจะจำเรื่องที่ตัวเองพยายามลืมอีกต่างหาก

ตอนที่นอนพะงาบๆอยู่ในโรงบาล ก็รู้สึกว่า ความหวังกับความสิ้นหวังมันก็ตัวเดียวกัน น่ะล่ะ เพียงแต่มันอาจจะไม่ได้อยู่ในตัวคนๆเดียวเท่านั้นเอง อย่างเช่นถ้าเราหมดหวังเยียวยาตายห่าไป ก็จะมีคนสมหวังสะใจหลายคนมาก แถมความหวังว่าจะ ได้ถลุงสตางค์ของเราก้เพิ่มตามมา แต่คนที่สิ้นหวังก็คงเป็นแม่ แต่พ่อก็คงเป้นหนึ่งในคนที่มีความหวัง คิดได้อย่างนั้น ก็เลยฮึดขึ้นมามีชีวิตเป็นก้างขวางคอคนอยู่นี่ล่ะ

อีกอย่างมีของบางอย่างยังทำไม่สำเร็จอยู่ด้วย ถึงตายห่าไปก็คงต้องหนีนรกขึ้นมาทำก่อน

สำหรับเราชีวิตคือความสนุกจนกว่าจะจบน่ะล่ะ บางครั้งก็ไม่สนุก ก็ต้องทำให้มันสนุก

พี่โก๋เป็นอะไรค่ะ (อา ยูนเพิ่งเห็นเอนทรี่ยนี่ TwT")
รักษาสุขภาพนะคะพี่ ขอให้หายเร็วๆนะคะ
*เป็นห่วงจริงๆ*

เคยดูสารคดีพวกฝูงตั๊กแตนเวลารวมตัวกันมาก ๆ มันจะทริกเกอร์สิ่งที่เรียกว่าคอลเลกทีฟเบรนโดยสมองของพวกมันจะมาร่วมกันทำงานอย่างใดอย่างหนึ่ง ก็อาจเหมือนเซลล์สมองของเราหลาย ๆ เซลล์ หรือเจตจำนงของเราก็น่าจะเป็นส่วนเล็ก ๆ ในเจตจำนงของบางสิ่ง ดังนั้นการตั้งใจทำอะไรซักอย่างไม่ว่าจะสำเร็จผลหรือไม่ ก็ไม่น่าจะสูญเปล่า ชีวิตคน ๆ หนึ่ง จึงน่าจะมาจากคุณภาพของความตั้งใจความมุ่งมั่นนั้น